اهالی امروز

با چشمانت

         نشسته در هیاتی  محزون

                                         پاسخ می گویی

                                                   حدیث تلخ رفتنت را

                                                                              بی هیچ آوایی

و دستانت

               که لرزه می افکند بر اندام فنجانی که بر لب داری

                                                                         غرقه در سکوت    

                                                            می خشکاندم سر در پیش افکنده

دیگر مجالی نیست برای تو ماندن را

                 و مرا درک پاسخی از برق چشمانت

                                              به راستی کشنده تر

                                         حتی از شنیدن بغض لبانت حتی

و سکوت انبانی است از زخم رفتن

                           و من آری نیک می دانم

                                                        دیگر مجالی نیست

                                     .....

و در پس نگاه من

              بی آنکه بگویم

                         لختی دیگر مجال ده حدیث تلخ بدرود را

ساعتی است

             انباشته فضای بی روح میز را

                                      فنجانی خالی و شاخه ای خشکیده از یاسی سپید

 و در آن سوی پنجره

ردپای تو

   که ساعتهاست نقش بسته است

                                 رفتنت را

                                                     بر سطح سنگ فرش خیس خیابان خلوت