اهالی امروز

بار دگر ، دیار اهورایی مرا

پیش از دراز دستی صدامیان گرفت :

تصویر من در آینه پنجاه ساله بود

وز نیشخند آینه دریافتم كه من

جز طفل سالخورده به چشمش نبوده ام،

زیرا كه بی گمان :

از لحظه‌ی ولادت من در شبی سیاه

 تا آن پگاه سرد

پنجاه سال ، كودكی من ادامه داشت

پنجاه سال ، روز و شبم در گمان گذشت

وان طفل نی سوار (كه جز من كسی نبود)

 بر اسب بالدار خود از آسمان گذشت.

پنجاه سال ، نیمه شبان ، در غیاب ماه

وقتی كه از دریچه به شب خیره می شدم

خوش بود خاطرم كه نگارندهء ازل

تاریخ مرز و بوم پر آوازهء مرا

- با خامه ای سپید و حروفی ستاره وار -

بر لوح آسمان سیه نقش كرده است ،

وانگاه ، چون سپیده دم از راه می رسید :

می دیدم آشكار كه در زیر طاق ابر

باران ، حروف میخی از یاد رفته را

- گویی به یاد شوكت ایران باستان -

بر سطح آبهای فرو خفته در سكون

- همچون كتیبه های كهن سال واژگون-

باز آفریده است و سپس پخش كرده است.

من سرخوش از خیال :

بی اعتنا به گردش هر روزهء زمین

آسوده از شتاب هراس آور زمان

چونان كتیبه تكیه به تاریخ داشتم

وز راه دور خیره بر آثار گونه گون

- بر نقش بیستون و بر ایوان تیسفون-

مست غرور بودم و مفتون افتخار :

چشم از زمین به جانب مریخ داشتم.

                                 **************************

اما شبی در آخر پنجاهمین خزان

زان خواب كودكانه پریدم بناگهان

دیدم كه خاك ایزدی زادگاه من

قربانی تهاجم اعراب خانگی ست

اعرابی از سلاله‌ی‌ "وقاص" و دیگران

دیدم كه در قلمرو "تازی تبارها" :

سیمای آفتابی زن در حجاب رفت

ماه دو هفته : آینه‌ی‌ روی دیو شد

مو : لای درز معجزه های كتاب رفت

وانگاه، بر بسیط زمین: خون به جای آب

گسترده گشت و موج زنان تا سراب رفت.

دیدم كه كورچشمی باطل ، زمانه را

بیمار كرد و دیدهء‌بیدار تیره شد

وانگه ، خدای نامهء موزون تازیان

با جلد زرنگار ، به شهنامه چیره شد.

دیدم كه بر سراسر آن سرزمین سبز

نور سپید و سرخ از آن پس فرو نتافت

دیدم كه در سپیده دمش : آفتاب مرد

وان شیر پیر گم شد و شمشیر خود نیافت. ...